Ποίηση είναι η τέχνη του λόγου όπου οι λέξεις με έμμετρο ή μη στίχο γίνονται μέσο έκφρασης συναισθημάτων προβληματισμών και σκέψεων για όλα τα ζητήματα που αφορούν τον άνθρωπο.

 

 

 

Τα Παράθυρα 

 

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για  νά ‘βρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θά ‘ναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τά ‘βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θά ‘ναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. 

 

Κ.Π. Καβάφης

 

 

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ.Π. Καβάφης

 

 

Μερικοί είναι τόσο φτωχοί που το μόνο που έχουνε είναι χρήματα….

 

Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΗ 

 

Χαράζει η μέρα , καινούργιο φως 

λουσμένος χρώμα ο ουρανός.

Ανοίγει η αυλαία στη σκηνή

πλημμύρα , οι ήχοι , η κίνηση , η ζωή.

 

Γεμάτη κόσμο η αγορά

γυρεύει ελπίδα μια σταλιά.

Μα εσύ μιλάς με ορισμούς 

θες να διαβάσεις τους χρησμούς.

 

Χέρι απλώνεται μπροστά

στα μάτια αστράφτει ανημποριά.

Μα εσύ χαϊδεύεις το πουγκί 

της ύπαρξής σου την πηγή.

 

Παιδιά γελούν κι ανθούς κρατούν

χαρά ζωής να μοιραστούν.

Μα εσύ δε βλέπεις , δεν ακούς 

παρά μετράς τους αριθμούς.

 

Τα φώτα σβήνουν στη σκηνή 

και η ψυχή ριγάει.

Δεν έζησα αγάπης τη στιγμή , γιατί;

με πόνο αυτή ρωτάει.

 

Κι η ταξιθέτρια γυρνά γλυκά , βαριά   

βαθιά του χρόνου τα κλειδιά.

Κλείνει ο κύκλος της ζωής ‘

και της δικής σου διαδρομής.

 

Πλούτος , αγάπη , ανθρωπιά… μες στο ταξίδι καθενός

το πώς ο κρίνεις μοναχός.

Άλλοι θ’ ανέβουν στη σκηνή

ν’ αποφασίσουν διαδρομή.   

 

Λίνα Γάτσου